Liesbeth van Heeswijk: Land van Cuijk

De eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik zo’n 25 jaar geleden geen vertrouwen had in de op handen zijnde herindeling. Mijn mening was destijds voornamelijk gebaseerd op emotie. Ik was bang dat ons dorp overgeheveld zou zijn aan de grillen van bestuurders die niet bepaald geïnteresseerd zouden zijn in de ambities van een naar verhouding klein, maar levendig dorp. Voor mij is echter vast komen staan dat wij zelf bepalen hoe ons DNA is. Inwoners uit ons dorp laten zich wel horen, klimmen op de barricade, vechten voor voorzieningen. Onze identiteit bepalen we zelf. Daar kan ook niemand in de politieke arena iets aan veranderen. Ik denk dat we trots mogen zijn op onze mentaliteit. Het heeft ons ook het nodige gebracht. 

 

Momenteel staan we aan de vooravond van een volgende herindeling. We kunnen ‘de omweg’ kiezen (erg in trek bij mensen die hun zetel nog 4 jaartjes willen behouden), waarbij alles op de lange baan geschoven wordt, of afkoersen op een herindeling van het Land van Cuijk in het voorjaar van 2023. Ik heb geen zin in nog eens 4 jaar gemodder, geneuzel, getrek aan een ziek paard, gekakel zonder eieren…u begrijpt me wel. Ik ga proberen u uit te leggen waarom ik denk dat we constructief op weg moeten naar een herindeling in 2023.

 

In het onderzoeksrapport staat: ‘De gemeenten krijgen steeds meer taken op hun bord vanuit Den Haag, terwijl de leefbaarheid in de regio steeds meer onder druk staat door vergrijzing, het wegtrekken van jongeren en het verdwijnen van voorzieningen.’ Cuijk is ‘een kleintje’ en heeft onvoldoende in huis om de grote problemen efficiënt te tackelen. Dat klinkt vervelend, maar dat is de praktijk. Ik geef u een voorbeeld: 14 jaar geleden zat ik in het bestuur van de peuterspeelzaal. Wij hadden een clubje fanatieke mensen, maar u wilt niet weten wat er allemaal op ons bordje kwam te liggen, door wettelijke bepalingen, voorwaarden waar de peuterspeelzaal aan moest voldoen, specifieke administratie etc. etc. Wij zouden op termijn niet meer kunnen voldoen aan de eisen. Dat was echt niet meer weggelegd voor ons als stelletje amateurs, hoe graag we ook wilden helpen. Hier moest een professionele organisatie aan te pas komen. In die zin is het ook jammer dat een herindeling in Land van Cuijk noodzakelijk is. De ontwikkelingen van de afgelopen jaren nopen ons echter tot een zinvolle samenwerking.

 

Het zou niet zo mogen zijn, maar provincie Noord Brabant heeft wat minder met kleintjes, zeker als ze (zoals gemeente Cuijk) ook nog in een uithoek van de provincie zitten. Pas wanneer je vanuit een grote plaats werkt en je zaken binnen het provinciehuis wilt regelen, word je gekend. Blijkbaar moet je minstens 100.000 inwoners hebben voordat je een vuist kunt maken. Nogmaals, het zou zo niet moeten werken…maar het zijn de feiten. Ik kan u verzekeren dat iedereen die achter de (gemeentelijk en provinciale) schermen werkt, wéét dat dit de praktijk is. Als wíj als gemeente vragen om een doortrekking van de A77, worden we uitgelachen omdat we in de ogen van de provinciebestuurders ergens over beginnen te piepen.

 

Wáren we maar al aan het samenwerken toen er naar een oplossing gezocht werd voor het drukke verkeer in Haps. Eerst gaat Cuijk een lusje (randweg) om Haps maken en regelt haar zaakjes zover als de gemeentelijke grenzen gaan. Momenteel denkt gemeente Mill en St. Hubert: ‘Oei, wij moeten ook iets doen!’ Dezelfde onderzoeken worden weer overgedaan. Dit voorbeeld geeft heel duidelijk aan hoe ontzettend kortzichtig er te werk is gegaan. Samenwerking had veel meer opgeleverd…al is het maar die vuist richting provincie waar ik het in de vorige alinea over had.

 

Sinds 2014 werken de ambtenaren van Mill en St. Hubert, Grave en Cuijk samen. Dat is prima, maar je moet dan ook één bestuur hebben! Nu is het onduidelijk en minder functioneel omdat er drie ‘kapiteins’ de lakens uitdelen. Elke gemeente heeft haar eigen regelingen. Dat betekent dat een ambtenaar voor elke gemeente anders moet werken. Dat lijkt me geen doen! Daarom moet ook snel die volgende stap gezet worden naar één gemeente, één gemeentebestuur, één burgemeester en een aantal wethouders minder.

Opvallend is dat er vanuit veel kleine kernen niet zo moeilijk gedaan wordt over een op handen zijnde herindeling. Zij hebben er al een meegemaakt en geloven niet dat de wereld daarna op zijn kop staat. Sterker nog: het ligt echt in de lijn van verwachting om na een herindeling juist meer bestuurskracht te gaan leggen bij de kernen, een zogenaamde kernendemocratie. Daar werk ik graag aan mee.

 

Onze naam, Liberaal LVC, zegt genoeg. We draaien er niet omheen en zeggen en geloven gewoon in de bestuurskracht van één Land van Cuijk (Boxmeer, St. Anthonis, Cuijk, Mill en St. Hubert, Grave). De 5 gemeenteraden hebben er de afgelopen jaren vaak over vergaderd en ik kan u zeggen: het schoot voor geen meter op. Het leek wel of een meerderheid van de raden van het Land van Cuijk allerlei vertragingstechnieken toepaste om maar niet bij een ander te hoeven horen. Ik zat me te ergeren en ben maar aan het dichten geslagen:

Op weg naar één Land van Cuijk

  • Met minder ik en méér wij
  • Gaan wij zij aan zij
  • Zonder kortzichtigheid
  • Met behoud van identiteit
  • Zijn wij trots op elkaars pracht
  • En creëren verregaande slagkracht
  • Met minder ik en méér wij
  • Veranderen wij het getij

Op 20 september vergaderen de 5 gemeenteraden in het Land van Cuijk over hoe het nu bestuurlijk verder moet.

 

liesbeth.van.heeswijk@liberaal-lvc.nl    T: 06-23411107   www.liberaal-lvc.nl