Het zal jouw stukje grond, bedrijf of huis maar zijn….

Tijdens de vakantieperiode hebben we niet stil gezeten. Behalve het stellen van schriftelijke vragen (bijvoorbeeld over de gevaarlijke situaties op de uitvoegstrook op de A73 tussen Beers en Cuijk), zijn we ook bijeengekomen om een vergunningskwestie van 5 pluimveehouders in provincie Brabant te bespreken met een deskundige op het gebied van vergunningen van de ZLTO.

Normaal proberen we ons niet om kwesties op landelijk of provinciaal niveau te bekommeren omdat we erg weinig invloed hebben en al genoeg hebben aan de Land van Cuijk problematiek. Deze keer wilden we wel tijd vrij maken omdat het plotseling intrekken van vergunningen ook zomaar een zaak kan worden voor ondernemers in Land van Cuijk. De kwestie is heel complex en uitgebreid geworden, maar in de essentie komt het erop neer dat 5 pluimveehouders volop bezig waren om met investeringen, plannen en innovatieve projecten tegemoet te komen aan de eisen van de provincie.

Er kwam maar geen reactie vanuit de provincie; uiteindelijk, na een half jaar, wél eentje: ‘Wij gaan uw vergunning intrekken’. De grootste zorg die ik heb, is dat het blijkbaar teveel is gevraagd om met elkaar in gesprek te gaan, elkaar proberen te begrijpen. En áls er dan een vergunning ingetrokken moet worden, zoek dan eerst naar mogelijkheden en bespreek dat met elkaar. In de provincie zelf is nu overeengekomen om uiteindelijk wel met de pluimveehouders te gaan praten (bizar, dat daar een vergadering van de Provinciale Staten voor nodig is) en komt het in oktober weer aan de orde, de #vooruitschuiftactiek. Van de deskundige op het gebied van vergunningen begrepen we dat wat er in de provincie Noord-Brabant gebeurd was, uniek was in Nederland.

Eenzelfde dreiging is er nu voor agrariërs die hun gronden hebben langs waterlopen (sloten, beken en riviertjes). In een zogenaamde kamerbrief heeft de regering aangekondigd om met een maatregelenpakket voor landbouw, natuur en stikstof te komen. Gebieden in Land van Cuijk zijn ook aangewezen omdat deze in de ogen van ambtenaren kwetsbaar zijn. Er mag dan geen agrarische activiteit meer plaatsvinden langs de waterloop, 250 meter aan beide zijden, de zogenaamde bufferzones. Er zijn bedrijven die een groot gedeelte van het bedrijf langs die waterlopen hebben liggen. De onzekerheid over wat dit in de praktijk gaat betekenen is enorm. Ik begrijp dat we verstandig met de natuur om moeten gaan, maar ben van mening dat ‘aanwijzen en bepalen’, niet werkt. Praten en samen naar een oplossing zoeken lijkt veel tijd te kosten, maar levert in de regel een win-win situatie op. Ik noem het altijd de oploskoffie-strategie 😊

Deze gang van zaken doet me denken aan het gemeentelijk erfgoedbeleid. Komt jouw huis van de ene op de andere dag op die lijst dan heb je je te houden aan een aantal bepalingen. Indien je dat niet wil, moet je een zienswijze indienen. Die wordt in de regel afgekeurd en dan mag je naar de rechter. Wij hebben destijds bij de besluitvorming geprobeerd om de huizenbezitter zelf te laten bepalen of het huis onder het gemeentelijk erfgoed mag vallen. Dat is een logische, liberale gedachte. De overgrote meerderheid van de gemeenteraad dacht er helaas anders over. Dat is dan weer jammer.