Struikelen door onze vestingstad Grave

Bijzondere tijden, zo richting de verkiezingen. Het is niet mijn favoriete tijd. Het profileren, de debatten, de Bühne, de mooie beloftes hebben voor mij weinig betekenis.

Maar ik besef dat deze happening toch doorgaat en dat ik het met onze partij niet kan maken om deze periode onzichtbaar te zijn. Ik ben echter van mening dat je als politieke partij, als raadslid, vier jaren lang zichtbaar moet zijn en uit moet leggen waar je voor staat en de verbinding met de inwoners moet houden; niet alleen de laatste weken. Daarom aandacht voor het volgende …

Wie de afgelopen weken door de binnenstad van Grave liep, deed dat niet alleen voor de gezelligheid – maar ook met een beetje balansgevoel. Een losse klinker hier, een verzakte stoeptegel daar, een voeg die ooit bestond maar inmiddels geschiedenis is. Onze historische binnenstad vraagt tegenwoordig niet alleen om bewondering, maar ook om stevige enkels.

En ik overdrijf niet. In één week tijd werden 685 handtekeningen opgehaald voor een burgerinitiatief over de bestrating in de historische kern van Grave. Dat is geen kleine groep mopperende mensen. Dat is een breed en luid signaal van bewoners, ondernemers en bezoekers: dit moet beter.

Het gaat niet om één straat. Ja, de Oliestraat springt in het oog. Maar wie verder kijkt, ziet dat het probleem structureel is. Kinderkopjes waarvan de voegen verdwijnen, trottoirs die verzakken, plekken waar je met een rollator liever een omweg neemt en waar fietsers hopen dat ze niet onverwacht gelanceerd worden. En dat raakt meer dan alleen de schoenzolen.

Ouderen en minder validen mijden soms delen van de binnenstad. Ondernemers merken dat bezoekers minder gemakkelijk blijven hangen. En laten we eerlijk zijn: een vestingstad met karakter verdient bestrating met kwaliteit, geen hindernisbaan met monumentenstatus.

Eerder werd gezegd dat we moesten wachten vanwege werkzaamheden elders. Maar de problemen in de binnenstad liggen er nú. Uitstel betekent hogere kosten, meer schade en vooral: meer frustratie. Het burgerinitiatief vraagt daarom iets heel redelijks: prioriteit, een duidelijke planning, duurzame uitvoering en heldere communicatie. Geen eindeloze “we zijn ermee bezig”-zinnen, maar concrete stappen met een tijdspad. En daar zit voor mij de kern.

We kunnen als raad prachtige woorden spreken over leefbaarheid, toegankelijkheid en het historische karakter van Grave. Maar uiteindelijk telt maar één ding: zien inwoners binnen afzienbare tijd daadwerkelijk verbetering? Een besluit zonder uitvoering is net zo wankel als een losse klinker.

En dan (los van het burgerinitiatief) de St. Elisabethstraat:

Sinds vele jaren klagen veel inwoners bij provincie en gemeente over deze straat, de St Elisabethstraat in Grave. Steevast en zeer tot frustratie van velen worden de klachten niet serieus genomen. De leefbaarheid is nihil vanwege: extreem veel verkeer, vrachtverkeer zonder welke belemmering dan ook (gevaarlijke stoffen, zwaar transport, zwaar landbouwverkeer), zeer veel geluidsoverlast, ongezonde lucht, gevaarlijke inrichting voor voetgangers en fietsers.

De resultaten van metingen m.b.t. verkeersdruk worden terzijde geschoven, er hebben zich al ongevallen voorgedaan waarbij fietsers door vrachtwagens aangereden worden, bij alle voorgenomen en reeds uitgevoerde projecten (renovaties/herinrichting N321 en N324, Visioterrein, Dijkverzwaring, etc.) blijft ondanks de objectief waarneembare problematiek elke verbetering zorgvuldig buiten beeld. Wat mag Grave van de gemeente verwachten inzake deze straat?

Dus ja, dit alles vraagt investering. Ja, dit vraagt prioriteit. Maar vooral vraagt het om bestuurlijke ruggengraat. Want een stad waar 685 mensen in één week hun handtekening zetten, verwacht geen analyse meer – die verwacht actie.

En eerlijk is eerlijk: in Grave mogen we best struikelen over geschiedenis. Maar niet over achterstallig onderhoud.